Każdy miał swoją historię

Prace nad odtworzeniem mojego drzewa genealogicznego, te dotychczasowe, bo to jest przecież robota niemająca końca, pochłonęły wiele czasu i wysiłku. Nie jest to absolutnie skarga, tylko stwierdzenie, które tłumaczy, że mogłam – i tak się właśnie stało – zżyć się z wieloma swoimi przodkami, których istnienia jeszcze kilka lat temu nawet nie przeczuwałam. Wiem jak to brzmi, tym bardziej, że na tych gałęziach nad moją głową znajdują się przecież dziesiątki, setki (a wreszcie tysiące) osób zmarłych w przeróżnych czasach i okolicznościach. Ale śmierć to kres ludzkiej wędrówki, a nim on nastąpi, każdy jakoś swoje życie przeżywa. Jedni dłużej, drudzy krócej, szczęśliwiej lub raczej nie, w zdrowiu albo w chorobie, biednie albo jeszcze biedniej, wesoło czasami, a czasami smutno. Przeróżnie, ale mimo to zawsze JAKOŚ. Każdy miał swoją prywatną historię.
Czasami nie ma szans, by ją poznać, bo odnalezione źródła są skrajnie ubogie. Czasami jednak, acz nieczęsto, udaje się znaleźć informacje, które pozwalają poznać nie tylko daty urodzin i zgonu, miejsce zamieszkania i wykonywane zajęcia. I wtedy wyobraźnia ma się na czym zaczepić. Mogę zacząć splatać te rozproszone nici w opowieść, aż ułożą się we wzór – wzór życia mojego krewnego. Część to twarde fakty, a część to moja myśl, moja empatia, moje przeżywanie. I takim właśnie sytuacjom chciałabym poświęcić ten blog. Tu można będzie znaleźć historie nie tylko z tego świata.